نوریاو

سپاس وستایش خدواندی که درهای رحمت خویش رابرماگشودوسعادت دیداردگربهارراعنایت فرمود.

شایدآن حقیقت زندگی که بهترین رهنمود رادرباره ی انسان کامل زیستن به مامی دهدآگاهی وپذیرش صادقانه مرگ باشد .مرگ رازورمزی ندارد.اگرمایل به دیدن باشیم ،مرگ همیشه ماراازوجود خودآگاه می سازد.مرگ درهمه جاحتی دراولین نشانه های حیات وجوددارد،هنوزهم مرگ دررمزوراز خودپنهان است وهیچ کس نمی تواند ازپیش به طوردقیق بداندکه مرگ چگونه وچه وقت ازراه خواهدرسید به نظر می رسدکه همیشه مرگ بدون توجه نسبت به آمادگی هایمان ماراغافلگیر میکند.هنگامیکه فردبه عنوان انسان کامل زندگی میکند،دیگرمرگ نه یک تهدیدونه امری ترسناک است.برعکس ،مرگ به عنوان بزرگترین هم پیمان زندگی به کار میرود.مرگ به ما می گوید که باید هم اکنون وردزمان حال زندگی کنیم واینکه فردایک توهم اس توهرگزنمی آید مرگ به مامی گویدکه کمیت روزها،ساعت ها یاسال ها اهمیت ندارد بلکه کیفیت زمان سپری شده مهم است هرروز،روزجدیدی است .هرلحظه تازه است .زمان به خودی خود معنایی ندارد مگرآنکه مابخواهیم به آن معنا ومفهوم ببخشیم .

مرگ همچنین به ما ناپایداربودن تمام چیزهارا می آموزد.همه چیز تغییر می کندوازبین می رود. این امرهم درمورد طبیعت وهم درمورد زندگی بشر صادق است. مرگ به ما می آموزد که در راز مدت هیچ چیز به ما تغلق ندارد. درواقع حتی اگر بخواهیم نیزداشتن وابستگی ها  یا دارایی های دائمی غیر ممکن است .

هنگامی که بتوانیم مرگ رابه عنوان جنبه ی دیگری از چرخه ی زندگی بپذیریم آنگاه قدرهرنوع زندگی راکه با ان روبرو شویم خواهیم دانست. زیرا میدانیم که زندگی دیگر هرگز تکرار نخواهد شد. وهر یک از این لحظه ها منشا چیزی خواهد بود که ما آن رابه نام زندگی می شناسیم.

مرگ بزرگ ترین معلم زندگی است تنها نادانان وکسانی که اززندگی کردن میترسند ازمرگ وحشت دارند خردمندان مرگ را همچون دوست صمیمی ومعلمی بزرگوار می پذیرند برای آنکه انسان فعال وکاملی باشیم باید با مرگ دوستی وارتباط مدا العمری ایجاد کنیم.

در فرهنگ ماایرانیان گذشت وانسانیت جایگاهی ویژه دارد. سال نو فرارسید فروردین ماه چتر سبزی خود را گشود وکوه های سر به فلک کشیده ی اورامانات مانند یک بهشت چشم هربیننده ای را به خود خیره میکرد تعطیلات کم کم به پایان رسید ومردم دوباره به سروکارو زندگی روز مره خود مشغول شدند. کارکنان وکارگران سد داریان دوباره مشغول کار شدند کارها خوب پیش می رفت چند صباحی نگذشته بودکه ناگهان یکی از کارگران(شهاب عزیزی) دچار حادثه می شود وبه رودخانه سقوط می کند ودر امواج خروشان رودخانه سیروان گرفتار می شود یکی از نگهبانان به نام محمد رضا صداقت متوجه میشود وفورا خود را اماده کمک می کند تا شایدکارگر حادثه دیده را نجات دهد وچند دقیقه ای نگذشته بود که هر دو نفر در امواج خرو شان رود خانه گرفتار می شوند و بعد از چند ساعت جنازه مرحوم شهاب عزیزی توسط کارگران واهالی محترم به ویژه مردم داریان از آب گرفته می شود اما محمد رضاصداقت که صداقت خود را ثابت واز جان خود فداکارانه گذشت ولی تقدیر الهی چنین بود که خود قربانی شود وهنوزبا توجه به تلاش های خستگی ناپذیر وشبانه روزی اهالی دلسوز داریان از نامبرده خبری نیست .

تا به ساحل آوری این جان ما     غرقه دردریای غمها ساختی

.............................................................................

زیراین گنبدمینایی          چاره ای نیست جزشکیبایی

کاراوچیدن است وبرچیدن                 کارمامرگ یکدیگردیدن

                          باتشکرازجناب قربانی حاتمی